Türkiye
Mevlana İdris
Türkiye
1966 yılında Kahramanmaraş Andırın’da doğdu. 1989 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun oldu. İkindiyazıları, Diriliş, Dergâh, Albatros, Geniş Zamanlar ve Gerçek Hayat gibi birçok dergi ve gazetede, şiir, hikâye ve denemeleri yayımlandı. Ayrıca, çocuk edebiyatı dalında birçok kitap kaleme aldı. Bazı masalları çizgi filme dönüştürülerek televizyonda yayınlandı. Frankfurt, Şam, Köln, Budapeşte, Priştine, Londra, Pekin gibi şehirlerde çocuk edebiyatıyla ilgili konferans ve etkinliklere katıldı. Kuş Renkli Çocukluğum isimli şiir kitabı ile 1987'de Gökyüzü Yayınları Çocuk Edebiyatı Ödülü, Korku Dükkânı isimli kitabı ile 1998 yılında Türkiye Yazarlar Birliği Çocuk Edebiyatı Ödülü, 2008'de Kosova/Prizren'de yayınlanan Türkçem dergisinin Türkçeye katkı yapanlarla ilgili uluslararası ödülünü aldı ve 2011'de Birikim Eğitim Kurumu tarafından "En Başarılı Çocuk Yazarı" seçildi. Eserleri hakkında Kahire, Berlin ve İstanbul, Çanakkale, Erzurum olmak üzere beş ayrı üniversitede beş ayrı bilimsel çalışma yapılmıştır. İki ayda bir yayınlanan çocuk edebiyatı dergisi Çeto’nun genel yayın yönetmenliğini yapan ve İstanbul’da yaşamaya devam eden Mevlana İdris, hâlen öncelikle çocuklar için yazı çalışmalarını sürdürmektedir.

ESERLERİ

Kuş Renkli Çocukluğum (1987), Uçan Eşek (1991), Sufi ile Pufi (1992), Çınçınlı Masal Sokağı (1992), Kirpiler Şapka Giymez (1992), Dondurmalı Matematik (1992), Tehlikeli Bir Kipat (1997), Hayâl Dükkânı (1997), İyi Geceler Bayım (1997), Vay Canına! (1997), Sinir Dükkânı (1998), Korku Dükkânı (1998), Ütüsüz Ayakkabılar (1999), Tuhaf Adamlar Serisi (2004), Acayip Hayvanlar (2015), İyilik Dükkânı (2015), Hayvanlar İş Başında (2015), Behram Geri Dön (2016), Bir Çuval Gözlük (2016), Bulut Çocuk (2016), Çocuk Kırmızı (2016), Dünyayı Kurtaran Çocuk (2016), Halepli Zeynep (2016), Havuç Havuç Havuç (2016), Küçük Süpermen (2016), Mavi Çocuk (2016), Sarı Telefon Sokağında Rüya (2016), Sessizlik Torbası (2016), Tuz (2016), Hz. Muhammed'in Hayatı (2017), Küçükken Dinlemediğim Masallar (2018), Anayasa (2019), Şizofreni Risalesi (2019), Ellerimizin Büyük Boşluğu (2019).

ÇOCUKLAR VE TRAFİK LAMBALARI

  Şehirde sonbahar sokaklarda çocuk

Kimi üç yaşında kimi beş

Kağıttan mendil satıyor gibiler

Ama değil

Para istiyor gibiler

Hayır değil

Hep aç gibiler

O bile değil

Gece neredeydiler rüya gördüler mi

En son ne yediler bilmek istemezsiniz

Hem sizin işiniz var öyle değil mi

Toplantı başlamak üzere ve daha trafiktesiniz

Bu hep böyle yıllardır ve böyle kalmayı sürdürecek

Siz bir süre sonra çekip gittiğinizde de

Trafik ve toplantılar devam edecek

 

    Ama çocuklar biraz farklı

Gözlerine biraz derinden baktığımda

Eksilen şeyler görüyorum büyük şeyler

Ama sadece bu değil

Varil bombaları değil sadece

Kayıp babalar değil

Dünyada geriye doğru

İnsanlığın biriktirdiği her şeyden biraz

Biraz dedimse çok fazla çünkü ölçemiyorum

Artık olmayan şehirlerindeki

Artık olmayan anılar

Kedilerinin sesi bahçelerinin kirazı

Ödev yaparken dalıp ağzına aldıkları kurşun kalem

Artık ödev yok kalem yok her yer kurşun

Her şey yıkık ve delik deşik zaman bile

Gören var mı şimdi

Çocuğun bir sınıfta kalkan parmağını

Gören var mı

Bir zamanlar bir ay vardı tam şurada

Nereye gitse çocuk

Ay da giderdi oraya

Ay yok artık gitmek yok çocuk yok

Neler var kimse söylemek istemiyor

Burası İstanbul orası Şam

Burada çocuklar için sonsuz bir akşam

Şekersiz mi artık Şam

Yalnız şekersiz değil yalnız bu değil

Bir halk yalnızdır çocuksuzsa sokaklar

 

  Siz hızla giderken hani birden duruyorsunuz ya kırmızıda

O sırada bir kaç küçük can yaklaşıyor camınıza

Arabayı kilitleyip kendinizi müziğe verdiğiniz o an

Bir şey kırılıyor camda ama cam değil panik yok

Hasar yok kaskonuz bozulmadı

Her trafik lambasının önünde gözleri ışıklarda

Yaklaşmak için araba camlarına

Size yaklaşmak için kalbinize yaklaşmak için

Öğrenmişler nerden öğrenmişlerse duracağınızı

Daha üç yaşında gelecek bilgisi

Kayıp ve bombalanmış geçmişin yanıbaşında

Giden yeşil duran kırmızı

Gözleri bir şeylerden kıpkırmızı

Çocuklar çocuklar çocuklar

Trafikte yeni bir kural görünümü

Kim bilir belki yeni bir haberci

Ne e-mail atabilir ne tweet

Ancak kendisini atıyor okuyabilenin önüne

Siyah ve siyah gözleriyle

Her kırmızıda tekrarlanan bir cümle

Ben buradayım Şam burada

Ben buradayım Hama Halep burada

Ben buradayım insan nerede

 

  Ve çocuklar geldiler

Gelmiş bulundular geniş zamanlı küçük adımlarıyla

Gelmeyi sürdürüyorlar her kırmızı ışık yandığında

Gelenler burada

Gelmeyenler orada değil orada orası yok artık

Gelmeyenler iyi bildiğiniz başka bir yerde

 

  Ne oldu Ortadoğuda

Kuşlar sustu misketler dağıldı sokaklar yok

Sıcak ekmek kokusu ve nisanda bazı çiçekler

Gölgesi yok muydu çimlerde mutlu bir kuzunun

Bir şarkı uçmaz mıydı mavi beyaz bir evin bahçesinden sevinçle

Geri dönülemeyen bir zamanın içinde kaldı

Geri dönülemeyen bir şarkı

Büyük sessizliğimizin sonu yok

Ne oldu ki anneler ve çocuklar

Ya toprakta sessiz ya da acı içinde

Yaşananları petrolle mi açıklayacaksınız

Barbarların dijital kalbiyle mi

Kalp mi dedim hadi gülelim

Tabii böyle bir şey hâlâ mümkünse

 

  Geçelim bunları geçelim

Soğuk bir şeyler içelim

Usta bize dört gazoz

Biri bana biri şu çocuğa

İkisi de gözlerine şu çocuğun

Sonra dört gazoz daha getir soğuk olsun

Biri çocuğun eski sokağına

Biri arkadaşı Mahmut için

Biri üzerine son yağan yağmura

Biri de gelecekteki bir pazartesi için

Sonra benim bu bitmeyen gazozumu götür dök Boğaza

Egeyi geçsin Akdenizi geçsin

Varıp bu çocuğun kıyılarına bir şey desin çocukça

 

  Yeşil yandı

Kimse kalmadı lambanın dibinde

Çocuktan başka

Allahtan başka